Meedogenloos
Met stijgende verbazing, zelfs verbijstering, kijk ik naar een wereld die ik steeds minder begrijp.
Ben ik alleen met deze vaststelling? Ik denk het niet als ik mijn directe omgeving zie, zijn mijn gevoelens en vaststellingen breed gedeeld.
Niemand die het nog begrijpt, niemand die dit op deze uitbreidende schaal had verwacht. En toch gebeurt het elke dag voor onze ogen. Elke dag meer absurde escalatie van een bijna onoplosbare toestand. Wie biedt nog meer, wie liegt nog straffer, wie is nog gekker?
Aangestookt door een aantal zotten, er is geen ander woord voor, zien we dingen gebeuren die uit slechte oorlogsfilms lijken gestapt. Mensen die thuishoren in instellingen dirigeren een verderfelijk spel waar miljoenen mensen slachtoffer van worden en zijn.
Wie stopt hen? Wie verklaart ze uiteindelijk gek? Wie zal hun na dit moordend scenario de rekening presenteren. Blijven er nog voldoende weldenkende mensen over om hier een eind aan te maken, om te zeggen dat dit niet langer kan?
In dit laatste durf ik blijven geloven. Dat moet ook want anders is alles wat voorheen gebeurde nutteloos geweest en zijn onze vrienden en familie hopeloos overgeleverd aan meedogenloze narcisten en egoïsten.
De kleine politiek van dit landje kan zich groots tonen door op te komen voor de mensenrechten en de werkelijke dingen waar het in het leven om gaat. Sommigen snappen dat, anderen blijven bezig met hun hopeloos enge profilering, gericht op snel gewin maar zonder visie op termijn.
Wij als bewuste burgers hebben hier wel iets te zeggen. Nu of later. Laat ons dit blijven doen in respect en bekommernis voor mekaar.
Welgemeende groeten van een verontruste Belleman.