Apocalyps
Terwijl ons blusvliegtuig hier (voorlopig?) aan de grond blijft, beleeft men in het buitenland apocalyptische toestanden. We kunnen het ons in onze regio moeilijk voorstellen, mede door gebrek aan brandbaar bos. Een Vlaming op doorreis in de regio Bordeaux noemde het oorlogstoestanden, terecht.
Wat dan telkens opvalt is hoe de mensen, ook al is dit een drama, de toestand proberen te relativeren om het begrijpbaar te houden en mekaar helpen terwijl bij sommigen de wanhoop door het vuur en de alles verstikkende rook in hun ogen merkbaar zijn.
Wie nu nog niet gelooft in de te grote en snelle opwarming van onze planeet is blind of een ontkenner van de harde werkelijkheid. Terwijl draait de wereld verder door in haar bruut oorlogsgeweld aangevuurd (wat een woord!) door een oranje man met te lange stropdas, die elke dag de meest onvoorstelbare zaken fulmineert en die enkel uit is op eigen winstbejag.
Wat eens een land was dat terecht een wereldleider kon genoemd, wordt door de domme streken van een ontspoord mens, herleid tot een rampgebied dat amper nog een democratische staat kan genoemd. Hoe dit kan blijven duren is voor de meesten een niet te beantwoorden vraag.
De beelden spreken voor zich. wie de laatste jaarlijkse ontmoeting met de pers bekijkt, is verbijsterd en vraagt zich af: is dit de wereld van vandaag? Moet het de wereld van een Infantino, en een minister van Oorlog worden die uit op politiek succes of geldelijk gewin, de hielen likken van “de keizer zonder kleren”?
Ik hoop dat de branden kunnen geblust, dat het leven herneemt. In Griekenland heb ik ook al in het verleden de schade gezien door brand. Wat me telkens opviel: het jaar nadien nam het prille groen in het landschap over, de olijfbomen namen wat meer tijd voor herstel.
Dus laat de hoop niet varen, ook al is deze zotte wereld soms onbegrijpelijk.
Belleman
